Anlamsız Yazılarım 1..!

Belki ben olduk sen olduk  yeri geldi o olduk. Belki de asla olmaz dediğimiz şeyleri bile olmayı başardık. Ama sanırım insan olmayı unuttuk. Ne sevmeyi başarabildik ne de nefret etmeyi. Seversek gözlerimiz kör oldu vazgeçtik dünyadan, nefret ettik kin tuttuk yüreğimizi kirlettik. Ya hep aşırısına kaçtık ya da hiç yapamadık. Unuttuk gerçekten kim olduğumuzu, ne yapmamız gerektiğini. Ya körü körüne bağlandık bir şeye bir kimseye; ya da yıkmaksızın önyargılarımız kaçtık ardımıza bile bakadan. Onlarca mutluluğun içinde mutsuz olmak için bir sebebi sırtladık taşıdık her zaman.. Birisi mutluluk sunduğunda cebimizde ki mutsuzlukları kullandık tek tek.. Mutlu olmak istedik hep; ama hep mutsuzluğu seçtik.. Bir eksik ya da bir fazla ama insan olamadık asla.. [tasarı halinde bitmemiş bir yazıdır..]