Bazen Diyorum Ki?!

Biliyorum sorumluluklarımın üzerine pek düşmüyorum.. Çünki yaşamayı seviyorum. Sen, o veya başkası için değil kendim için yaşamayı seviyorum.. Hayatı kendimi ve içinde bulunduğum durumları seviyorum.. Gelecek endişem yok farkındayım? Bu bir sorun mu?! Bizim ülkemizde endişe edilse bile asla bir gerçeği olmayan şey iken gelecek, onun için endişelenmek gereksizlik değil mi? Seviyorum plansız anlık yaşamayı? An ve an değiştirmeyi düşündüklerimi?! 1 dk önce sevdiğim seyi artık sevmemeyi veya ben onu sevmem dediğim şeyleri sevmeyi seviyorum… Hayat bana sunu getirsin ben söyle yapayım söyle olsun yerine hayat bana bunu sundu demek ki bunun tadını çıkarabilmeli bununla mutlu olmalı ve bu durumu sevebilmeyi seviyorum.. Az ile yetinebilmek  değil bu; elindeki imkanları kullandıktan sonra karşılaştığın gerçeklerle mutlu olabilmek, onları olduğu gibi kabul edebilmek? Hayatı sunacakları için değil sundukları için seviyorum..  Ağlamak; gülmek dururken tadını çıkarmak eğlenmek huzur dolu yaşamak varken oldukça gereksiz ağlamamayı seviyorum.. Sevmeyi seviyorum kim olduğu ne olduğu neden olduğuna bakmadan sevebilmeyi;olduğu gibi kabul etmeyi ve o şekilde kabul edilebilmeyi seviyorum..Sevebildiğim için bir kez daha seviyorum kendimi.. Aynaya baktığım zaman gördüğüm kuru sıska çirkin beden için sevmiyorum kendimi; içinde hissettikleri; beyninde düşündükleri; ruhunda yaşattıkları için seviyorum.. Sevmediğim insanları; varlıkları veya nesneleri sevmiyorum diyebildiğim için seviyorum.. Aynı şekilde karşılık bekliyorum ama işte orada yaptığım beklenti hatasını seviyorum.. Söylemeyi;konuşmayı; konuşmaktan daha çok susmayı seviyorum.. Daha da önemlisi sevmem için bir sebebim olmaması gerektiğini seviyorum.. Sevebilmeyi seviyorum ne kadar aşkı beceremesemde..Aşk demişken aşık olamamayı seviyorum.. Yalanlarınızı, nefretlerinizi, içten pazarlıklarınızı seviyorum kendimi seviyorum seni seviyorum daha önemlisi hatta en önemlisi sevebilmeyi seviyorum…!