Biliyorum, bir şarkı var!


Bir yol var, gitsen tüm acıların bitecek biliyorsun ancak cesaret edemiyorsun, çünkü şu an içerisinde bulunurken, nefret ettiğini düşündüğün hayatına olan bağlılığın o sonsuz mutluluktan daha ağır geliyor. Belki de korkuyorsun, her anı mutsuzluk ve umutsuzluk olan bir sürecin ardından böylesine kusursuz bir yaşam Kaf dağının ardında bir ütopya gibi geliyor. Belki de vazgeçmek zor geliyor, tüm olasılıksızlara rağmen o minnacık umudu terk edip gidebilmek, belki ihtimalinden vazgeçmek. Belki de o kadar alışılmış olma durumu var ki o kadar mutlu olmayı kendine layık göremiyorsun.

Bir hayalin var, gözlerini kapasan gerçek olacak biliyorsun ancak o kadar zor geliyor ki gözlerini kapamak, yapamıyorsun. Küçük yaşlarda seni hayata bağlayan bu hayal, sen büyüdükçe daha çok uzaklaşıyor. Hayır hayır, gerçekleştirme ihtimali değil, gerçekleşmesini isteme arzusu uzaklaşıyor. Bir hayal var biliyorsun ki seni sen yapan, hayat amacın ancak yaklaştıkça çekiniyorsun, gerçekten senin mi bu hayaller, bilemiyorsun.

Bir şarkı var beyin hücrelerinde yankılanan, şöyle bir sessizliğe dalıp gitsen hatırlayacaksın sözlerini ama nedendir bilinmez sözlerini hatırladığın zaman nefret edeceğine inanıp, sessizlikten kaçmana sebep olan huzur dolu bir tını özlemi yüreğini dolduruyor. Fakat istemiyorsun hangi dilde söylendiğini, hangi duygunu körüklediğini hatırlamak. Bir şarkı var, dilimin ucunda pelesenk olmuş ancak istemiyorum onu dillendirmek olur da bir gün mırıldanırsam, büyüsü bozulacak sanki yaşamın.