Seni, onu, bunu, şunu kısacası herkesi, her şeyi tanıdığım güne ve sevdiğim ana, herkese ve her şeye inanıp güvendiğim zamana o kadar kin ve nefret duyuyorum ki! bunu tarif edebileceğim kelimelerin henüz Türkçe sözlüğünde bulunduğuna inanmıyorum.
Hepinize teşekkür ediyorum. Sayenizde bir çok şey öğrendim. En önemlisi kim olduğunuzu tanıdım ve bu hayata karşı nefret duyuyor olmam için yeterliydi.
Beni affetmeyin çünkü ben sizleri asla affetmeyeceğim. Şu andan sonra sizlerden tek bir isteğim var; her nerede iseniz orada kalın, orayı kirletin, oraya nefret yaymaya devam edin. Benden uzak, benim hayatımdan ırak kalın.
Varlığınız, fikriniz ve zikrinizden nefret ediyor ve umursamıyorum. Hiçbiriniz ve hiçbir şey şu anlamsız ve zevksiz satırları yazdığım klavye kadar bile değerli değilsiniz.
GÜLÜMSE'MEyin , çünkü artık onu bile kirletiyorsunuz.
HOŞÇAKALmayı bile haketmiyorsunuz!